Als je me een beetje kent, weet je dat ik hou van avontuur. Niet het standaard ‘met een busje naar een strand’ soort avontuur, maar echt eropuit, off-road, stof in je gezicht, wind in je haren. Dus toen ik eindelijk weer op het eiland was en ik hun reclame op het vliegveld zag, twijfelde ik geen seconde. En ik kan je nu al zeggen: wat een ervaring die buggy tours.
De tour begon bij het activiteitencentrum, waar we eerst een korte briefing kregen. Best relaxed allemaal, beetje hoe de UTV werkt, waar we naartoe zouden rijden, en belangerijke veiligheidsdingen. Daarna kregen we een bandana, bril en een granolareep (superhandig trouwens, want je krijgt wel trek onderweg), en toen was het tijd om te starten. Je voelt meteen een soort spanning die UTV’s staan daar op een rij te ronken en je weet gewoon dat je iets tofs gaat meemaken.
We reden eerst richting Hato Airport, maar al snel gingen we van het asfalt af en begon het echte werk. Off-road dus. En wauw… de omgeving veranderde meteen. Uitgestrekte vlaktes, cactussen overal, en dat typische droge landschap van als ik me niet vergis plekje Sao Pedro. We stuiterden over de paden, en ik zat de hele tijd met een big smile achter het stuur.
Onze eerste stop was bij een oude grot. We kregen daar een flesje water en wat tijd om de grot te verkennen. De gids vertelde iets over hoe die grot vroeger werd gebruikt echt interessant. Maar ook gewoon een magische plek om even stil te staan en af te koelen in de schaduw.
Daarna gingen we door naar Boca Patrick. Als je ooit wilde weten hoe wild Curaçao eruitziet – dit is het. Hoge kliffen, keiharde golven die tegen de rotsen slaan, en dat geluid… je voelt je klein daar. Ik heb er echt even gestaan en gewoon gekeken. Ook een topmoment om foto’s te maken trouwens de gids hielp graag.
De route daarna was nog een stuk ruiger. We gingen verder off-road, en soms dacht ik echt: “Kan ik hier wel rijden?” Maar ja hoor de UTV’s zijn ervoor gemaakt en de gids houdt alles goed in de gaten. Ik vond het superboeiend hoe het landschap constant verandert, van droog en rotsachtig tot ineens een stukje groen.
Onze laatste stop was bij Daaibooi Beach. Dat voelde als een beloning. We hadden even tijd om te chillen, wat te drinken vervolgens ben ik even het water in gedoken. Zo lekker na al dat stof en zon. Het strand was rustig en echt zo’n plekje waar je gewoon wil blijven hangen.
Na een klein uurtje (gok ik) was het tijd om terug te rijden naar. En eerlijk? Ik had nog wel uren willen doorgaan. Ik vond het heerlijk om zelf te rijden, vies te worden, nieuwe plekken te ontdekken waar je normaal niet komt – en dat allemaal met een groep mensen die ook gewoon zin hadden in iets anders dan standaard sightseeing.
Mocht je ooit twijfelen of dit iets voor jou is: als je van een beetje actie houdt, de natuur wil zien zoals je die nog niet eerder zag, en niet bang bent om onder het stof te zitten… dan zeg ik: doen.
